سفرنامه ی جنگل ابر

مه 29, 2010

سفرنامه ی جنگل ابر

پنج شنبه سی اردی بهشت همه چیز برای فرار از تهران آماده بود، وسیله ی ایاب و ذهاب ، هوای چرک و غبار آلود و دم کرده ی تهران و عده ای دوست که حتی جهنم هم با آنها رفتن دارد، به وقت من ساعت هشت صبح بود ، کمی بعد تر حرکت آغاز شد و هنوز چرخ دنده های گیربکس مینی بوس در هم جا نیافتاده بود که صدای لیلی، کسی را مخاطب قرار داد » آقای سیبیل قشنگ ! » ، به طور ناخود آگاه کلیه ی آقایان به شکلی کاملا نا محسوس مشغول بررسی پشت لبشان شدند ، و این سنگی بود که آرامش دریاچه ی سکوت همسفران را بر هم ریخت ، امواج این سنگ گاه مرتفع بود و همه را به گفت و گو وا می داشت و گاه کوتاه تر بود و جمعی را به بازی پانتومیم در انتهای مینی بوس سرگرم می کرد ، در خلال شوخی و خنده تک تک رفقا خودشان را معرفی کردند و ناشناس ها شناس شدند .

ادامه ی این سفر نامه را در دنباله ی این مطلب بخوانید . . .

شاهرود که همین بقله !

جنگل ابر در استان سمنان و در 50 کیلومتری شمال شرق شهرستان شاهرود قرار دارد ، شاید شاهرود چندان نزدیک به نظر نرسد اما اگر یک بار از تهران تا مشهد را رانندگی کرده باشید قطع به یقین به این نکته ایمان پیدا کرده اید که » شاهرود همین بقله » !! . در تمام طول مسیر از تهران تا شاهرود هوا همچنان غبارمند بود و کم کم داشت ما را به این فکر فرو می برد که نکند در شاهرود و جنگل ابر هم اوضاع بر همین منوال باشد ، در طول مسیر تلاشهای ما برای یاقتن مکانی برای خوردن صبحانه نا فرجام ماند تا اولین وعده ی غذاییمان را که نهار باشد در شاهرود نوش جان کنیم ، ساعت حدود 4 بعد از ظهر بود و در نزدیکی پارک آبشار شاهرود در رستورانی کوچک به صرف نهار مشغول شدیم، به محض ورود ما به شاهرود خیابان ها از ذرات گرد و غبار حل شده در قطره های باران به رنگ چند ساعت پیش آسمان در آمد و کدورت پیش آمده برای هوا بر طرف شد تا ما بسی راحت تر دلمان را با دل طبیعت شاهرود یکدله  کنیم.

ایستگاه اول، آرامگاه سلطان العارفین

پس از صرف نهار آقای اسلام پناه ، مدیر روابط عمومی میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان شاهرود به جمع ما اضافه شد و گشت و گذار به صورت رسمی آغاز شد، در حین توضیحات ایشان کتاب » شاهرود ، قاره ی کوچک » در بین بچه ها دست به دست می شد و مراسم معارفه ی ما و شاهرود به خوبی پیش می رفت ، پس از گذر از چند خیابان و کوچه مرکب ما در مقابل درب آرامگاه ابویزید طیقور بن عیسی بن آدم بن سروشان بسطامی معروف به بایزید بسطامی توقف کرد و لحظاتی بعد سکوت حاکم بر آرامگاه جای خود را به صدای پی در پی شاتر دوربین ها داد ، یکی لو انگل (Low Angel) از گنبد و کبوترهایش می گرفت و آن دیگری های انگل (High Angel) از مقبره و موزاییک های کف حیات ، پس از آنکه کلیه ی جزییات در حافظه ی دوربین ها ثبت و ضبط شد آرامگاه بایزید را با کبوترهای زیبایش و آن خادم مهربانش ترک کردیم تا خود را برای تنفس در میان ابرها آماده کنیم.

اینجا انقدر مه داره که آدم نمی تونه ابرها رو ببینه !

با شروع حرکت به سمت شمال شرق شاهرود که رشته کوههای البرز از آنجا عبور می کند ، هوای کویری کم کم داشت جای خود را به هوای معتدل کوهستانی می داد ، کوهها خود را در میان دسته هایی از ابر پنهان کرده بودند و بی صبرانه حضور ما را انتظار می کشیدند ، این انتظار چیزی در حدود 45 دقیقه به طول انجامید و پس از تکانهای زیاد کجاوه ی ما در جاده ی جنگلی به نقطه ای رسیدیم که دیگر طبیعت اجازه ورود وسایل انتقال جمعی ! را نمی داد ، در نتیجه از مینی بوس پیاده شدیم و لمس طبیعت را به شکلی جدی تر ادامه دادیم ، جنگل ابر کاملاً مملو از مه بود و بیش از یک یا دو درخت در اطرافمان چیزی قابل دیدن نبود ، و البته اکسیژنی که از وفورش ریه هایمان تعجب کرده بود ، گشتی حدود یک ساعت در این مخزن ابر برای جا آمدن حال تمام دوستان کافی بود ، در اینجا نیز بچه ها چیزی را از قلم نیانداختند ، از درخت و قطره ی شبنم و ریشه درخت گرفته تا کفشدوزک و چمن و آتش گروهی دیگر از مسافران ، اکسیژن گیری که تمام شد چسبنده ترین چیز دنیا برایمان چای بود و به محض اینکه به مینی بوس رسیدیم با کتری آبی که بر روی گاز پیک نیکی در داخل مینی بوس قرار داشت مواجه شدیم ، باور کردنی نبود اما راننده برایمان چای درست کرده بود ، چایی که از قهوه های کافه دولاپه ی پاریس هم چسبنده تر بود .

شیخ ابوالحسن خرقانی، نور شمع و ذکر کمالات شیخ

مقصد بعدی برای بازدید آرامگاه شیخ ابوالحسن خرقانی بود ، ما در جاده بودیم و شهر کاملاً روشن بود ، نزدیک شهر بودیم که ناگاه جرقه ای بسیار بزرگ و سبز رنگ کمی آنطرف تر دیده شد و لحظه ای بعد روشنایی شهر همانگونه شد که در زمان حیات شیخ خرقانی در قرن سوم و چهارم بوده است ، الکترسیسته از حرکت در سیمهای انتقال برق باز ایستاده بود و ما آرامگاه شیخ را در نور شمع زیارت کردیم ، هرچند عکاسی در این شرایط نیز لذت خاص خودش را دارد اما این احتمال نیز وجود دارد که بخشهایی از معماری نبوغ آسای آن دوره ی ایران دیده نشود ، مسئولین آرامگاه در مورد کرامات شیخ توضیحاتی می دادند که البته مولوی در دفتر چهارم مثنوی نظريه و گفتار شيخ ابوالحسن خرقاني را درباره پيش‌بيني جزئيات وجود و ظهور خود توسط بايزيد بسطامي در يكصد و تقريباً بيست سال چنين سروده است:

همچنان آمد كه او فرموده بود	بوالحسن از مردمان آن را شنود
كه‌:حسن باشد مـريد و امتـم	درس گيرد هر صباح از تربتم
گفت:من‌هم نيز خوابش ديده‌ام	وز روان شيخ ايـن بـشنيده‌ام
هر صباحي رو نهادي سوي گور	ايستادي تا ضحـي انـدر حضور
يا مثـال شيخ پيشش آمـدي	ياكه‌بي‌گفتي شكالش‌حل شدي
تا يكي روزي بيامـد با سعـود	گورها را برف نـو پـوشيده بـود
توي بر تو برفها همچون علم	قبه‌قبه ديد و شـد جانش بغم
بانگش آمد از حظيره شيخ حي	ها انا ادعوك كـي تسعـي الي
هين بيا اين سو،بر آوازم شتاب	عالم‌از برف است‌روي‌ازمن متاب
حال او زآن روز شد خوب و بديد	آن عجايب را كه اول مي‌شنيد

نگار من با سکون بر روی «ر»

برای گذران شب در طبیعت شاهرود گزینه های مختلفی وجود دارد ، هتل با پرایوسی خوب ، چادر در دل جنگل با پرایوسی نه چندان زیاد و خانه ای زیبا و دوست داشتنی با معماری سنتی اما بدون پرایوسی ، دوست داشتنی ترین گزینه همان خانه ی روستایی است که علاوه بر چای هیزمی ، شما را به ضیافت حلیم بادمجان فرا می خواند ، با دیوارهایی کاه گلی ، بخاری نفتی ، لامپ هایی که با خس خس موتور برق سو سو می زنند و اتاقهایی پوشیده از نمد.

روستای نگار من از توابع شاهرود، آغوش گشوده منتظر استقبال از جمع ما بود و خانه ای روستایی که پس از بازسازی در اختیار مسافران قرار گرفته است، به عنوان پیش غذا اندکی نودل و ساندویچ  نوش جان کردیم و پس از آن حلیم بادمجانی مبسوط ، پس از شام هم بساط قلیان به راه بود و دعوا بر سر طعم تنباکو ! ، خلاصه ی  شب ما در نگار من می شود : غدای خوب ، هوای خوب، خواب خوب .

کشتی در کنار دار قالی و منقل کباب

کره ، پنیر ، عسل و نیمروی اول صبح روز دوم وظیفه ی تامین انرژی ما برای عکاسی از مسابفات کشتی محلی کالپوش را بر عهده داشتند که البته از پس این کار به خوبی بر آمدند به گونه ای که تا نهار علیرغم بالا و پایین رفتن از کوه کسی احساس گرسنگی نمی کرد! منطقه ی کالپوش از توابع شهرستان میامی است ، شهرستانی که قرار گرفتن برخی از کلمات در کنار اسمش گاه لبخندی بر لبان آدم می نشاند ، مثلاً » شورای اسلامی میامی » !! اما به هر حال پس از 45 دقیقه ای که شاید برای اکثر همسفران طولانی ترین 45 دقیقه ی عمرشان بوده باشد به منطقه ی کالپوش رسیدیم و پس از چند دقیقه پیاده روی به گود کشتی رسیدیم ، گودی که تمام مقامات لشکری و کشوری میامی گرد آن جمع بودند و مردم بسیاری نیز مشتاقانه برای دیدن این مسابقات گرد هم آمده بودند، در کنار این مسابقات بخشهای دیگری نیز بود که به معرفی فرهنگ منطقه می پرداخت ، از دارهای علم شده ی قالی گرفته تا منقل هایی که از تولید به مصرف کباب می پختند، عکاسی و تماشای کشتی ها و موسیقی زنده در حدود یک ساعت به طول انجامید و پس از آن برای صرف نهار به کارگاه سد کالپوش رفتیم ، در اتاق مدیر عامل موز و پرتقال خوردیم و در غذا خوری کارکنان در کنار مهندسان و کارگران زحمت کش سد کالپوش چلو گوشتی را نثار بدن کردیم .

تا شقایق هست عکاسی باید کرد!

آخرین ایستگاه عکاسی در این سفر دو روزه ی دوربین دات نت دشت شقایق های کالپوش بود، دشتی که در خنکای اردی بهشت ، بهشت را برای آدم تداعی می کند و حتی دراز کشیدن و نفس کشیدن در آن به انسان عمری دوباره می بخشد، تا حدود ساعت 4 بعد ازظهر را به عکاسی از این طبیت فراموش نشدنی گذراندیم و پس از آن سوار بر مرکب دو روزه امان عازم تهران شدیم، از شام شب دوم که در مینی بوس خوردیم هم اثر چنگال آغشته به روغن تن ماهی نقش بسته بر پیراهنم برای من به یادگار مانده است و از کل سفر عکسها و خاطراتی که سالها بعد قدرشان را بیشتر از امروز خواهیم دانست.

پنج شنبه سی اردی بهشت همه چیز برای فرار از تهران آماده بود، وسیله ی ایاب و ذهاب ، هوای چرک و غبار آلود و دم کرده ی تهران و عده ای دوست که حتی جهنم هم با آنها رفتن دارد، به وقت من ساعت هشت صبح بود ، کمی بعد تر حرکت آغاز شد و هنوز چرخ دنده های گیربکس مینی بوس در هم جا نیافتاده بود که صدای لیلی، کسی را مخاطب قرار داد » آقای سیبیل قشنگ ! » ، به طور ناخود آگاه کلیه ی آقایان به شکلی کاملا نا محسوس مشغول بررسی پشت لبشان شدند ، و این سنگی بود که آرامش دریاچه ی سکوت همسفران را بر هم ریخت ، امواج این سنگ گاه مرتفع بود و همه را به گفت و گو وا می داشت و گاه کوتاه تر بود و جمعی را به بازی پانتومیم در انتهای مینی بوس سرگرم می کرد ، در خلال شوخی و خنده تک تک رفقا خودشان را معرفی کردند و ناشناس ها شناس شدند .

پیوند پایدار