گاه نوشته های سبحان محمدیان
چای را هیچ گاه داغ ننوشید،
دهان شما گرمای بیش از حدش را تاب نخواهد آورد،
اگر هم بیاورد، در حد یک هورت کوچک خواهد بود،
برای احساس حجم حال جا بیار ِ چای، همیشه اجازه دهید چایتان اندکی ولرم شود،
اعتدال همیشه خوب است،
حتی برای فنجانی چای . . .
.
قلم توتم من است، امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاك من است، صليب مقدس من است. در وفاي او، اسير قيصر نمي شوم، زر خريد يهود نمي شوم، تسليم فريسيان نمي شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين قلمم به صليبم كشند، به چهار ميخم بكوبند، تا او كه استوانه حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند كه به نامجويي بر قلمم بالا نرفته ام، تا خلق بداند كه به كامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته ام، تا زر بداند و زور بداند و تزوير بداند، كه امانت خدا را فرعونيان نمي توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي توانند از من ربود. . .
( از دکتر شریعتی )
|
نگار گفت,
اکتبر 20, 2011 در 16:06
خوووووووووووووووووووووبه و درست
پویا گفت,
نوامبر 6, 2011 در 12:57
سلام
در اینکه اعتدال همیشه خوب است؛ شکی ندارم.
اما در مورد چای، عجالتاً با شما موافق نیستم.
چون همیشه دوست داشتم و دارم که چای را داغداغ بخورم.
بگذریم از سرطان مری و …
اما خدائی، باید حس
ذوبشدن قند را توی معده
تجربه کرد
سبحان محمدیان گفت,
نوامبر 7, 2011 در 07:20
آخه داستان اینجاست که ما نه که چای رو تلخ می خوریم و با تلخیش زلف گره می زنیم، چندان حسی نسبت به قند نداریم،
ما را لمس حجم چای از داغی آن خوش تر . . .
همانگونه که فرموده اند : » ما را نگه چشم تو از چشم تو خوش تر | بادام صفای گل بادام ندارد . . . «